Творчае заданне, страница 87, часть 2 - гдз по Літаратурнаму чытанню 3 класс учебник Жуковіч

Творчае заданне

Пазнаёмцеся ў інтэрнэце з інфармацыяй пра ўдзел дзяцей у абароне Брэсцкай крэпасці. Раскажыце аб прачытаных фактах сваім аднакласнікам.

Творчае заданне

Пазнаёмцеся ў інтэрнэце з інфармацыяй пра ўдзел дзяцей у абароне Брэсцкай крэпасці. Раскажыце аб прачытаных фактах сваім аднакласнікам.

Варыянт 1

Зенкіна Валянціна Іванаўна нарадзілася 13 мая 1927 года. Увосень 1940 года сям'я Зенкіных прыбыла ў Брэсцкую крэпасць. Байцы ласкава называлі яе Валюшай, любілі яе ўдаласць і адвагу, спрыт і вялікае жаданне вучыцца. Сябравала яна з Нюрай Кіжаватавай і выхаванцамі музузвода.

У другой палове дня фашысты ўварваліся ў памяшканне электрастанцыі каля Цярэспальскай брамы, сталі кідаць гранаты. Тут хаваліся жанчыны і дзеці, іх выгналі на бераг ракі, нямецкі афіцэр загадаў Валю ісці і перадаць камандаванню крэпасці, што гарнізон здаўся ў палон. Валя пайшла, перадала патрабаванне нямецкага афіцэра, але адмовілася вярнуцца назад. Разам з Нюрай Кіжаватавай яна нароўні з жанчынамі дапамагала перавязваць параненых, дастаўляла боепрыпасы. Крыху пазней, разам з іншымі падлеткамі, Валя здолела выйсці з крэпасці, удзельнічала з падполле разам з Верай Краўцовай. Пасля пайшла ў партызаны, у брыгаду ім. Молатава Брэсцкага злучэння. Узнагароджана яна многімі медалямі і ордэнамі.

Варыянт 2

З першых дзён вайны актыўна ўступіла ў барацьбу з фашыстамі вучаніца СШ №5 Краўцова Вера Паўлаўна. Сям'я да вайны жыла ў г. Брэсце, бацька быў ваенным фельдшарам, а маці працавала ў ваенгандлі.

Бацька пайшоў на фронт, маці з двума дзецьмі засталася. Веры ішоў 17-ты год, працавала прыбіральшчыцай на чыгуначным вакзале, там яна ўбачыла жахі вайны. Яна ўбачыла, як везлі палонных, параненых, як дастрэльвалі хворых і аслабелых. Усё ўбачанае расказвала дома. Маці працавала ў падполлі, была сувязной партызанскага атрада.

Аднойчы Вера занесла ў лагер нашых ваеннапалонных інструмент для рэзкі дроту і план маршруту. На другі дзень Веру арыштавалі. Аказалася, што некалькі чалавек збіліся з маршруту, выйшлі на ўзьлесак лесу і заснулі. Гітлераўцы арыштавалі іх, моцна білі і катавалі, і яны выдалі Веру. Гэта было ў раёне паўднёвага мястэчка Брэста. Нічога не дамогшыся ад Веры, 23 чэрвеня 1943 года яе расстралялі. Апошнія словы: "Не плач, мама, я паміраю за Радзіму".

Дзеці, якія апынуліся ў Брэсцкай крэпасці ў першыя дні вайны, былі не проста сведкамі, але і актыўнымі ўдзельнікамі яе гераічнай абароны. Гэта былі дзеці камандзіраў і байцоў, якія жылі на тэрыторыі крэпасці. З першых хвілін вайны яны пасталелі і сталі побач з дарослымі.

Юныя абаронцы выконвалі вельмі важную і небяспечную працу:

Разам з байцамі яны тушылі пажары, разбіралі завалы. Дапамагалі даглядаць параненых у падвальных шпіталях: прыносілі ім ваду, ежу, рабілі перавязкі. Пад градам куль і асколкаў яны падпаўзалі да байцоў, падносячы ім патроны, гранаты і медыкаменты. Рызыкуючы жыццём, яны здзяйснялі вылазкі да рэк Мухавец і Буг, каб набраць вады для параненых і тых, хто змагаўся.

Яны таксама выступалі ў ролі разведчыкаў і сувязных. Ведаючы кожны куток крэпасці, яны маглі незаўважна прабірацца паміж агнявымі кропкамі, перадаючы важныя паведамленні і звесткі пра размяшчэнне ворага.

Адным з самых вядомых юных герояў крэпасці з'яўляецца 15-гадовы Пеця Клыпа, выхаванец музычнага ўзвода. Ён не толькі хадзіў у разведку і здабываў боепрыпасы, але і аднойчы знайшоў неразбураны склад, дзе былі неабходныя для абароны рэчы. Яго мужнасць і знаходлівасць дапамаглі абаронцам пратрымацца даўжэй.

Лёс многіх дзяцей быў трагічным: яны гінулі падчас баёў, паміралі ад голаду і ран, траплялі ў палон. Але іх подзвіг, іх маленькі, але значны ўклад у вялікую барацьбу назаўсёды застаўся ў гісторыі як прыклад неверагоднай стойкасці і любові да Радзімы.