, страница 91, часть 2 - гдз по Літаратурнаму чытанню 2 класс учебник Жуковіч

в) «Удзень сонейка спынілася насупраць акна, дзе ціха спалі галінкі-вярбінкі. Разглядала іх, ласкава сагравала сваім цяплом. Прыходзіла сонейка і пасля кожны дзень».

Разумею, магу растлумачыць...

1. Чаму Ірынцы з апавядання Ядвігі Бяганскай «Дзе начавалі рукавічкі?» рукавічкі былі асабліва дарагія?

2. З якой нагоды дзеці з верша Міхася Пазнякова «Садзім алею» садзілі каля школы дрэўцы?

3. Чаму ў казцы Цёткі «Сварба» поры года сварацца паміж сабою?

4. Дзякуючы каму раслі цікаўнымі, добрымі і паважлівымі брат Іванка і сястра Аленка з апавядання Ніны Маеўскай «Як галінка прачнулася»?

Умею...

1. Выразна чытаць на памяць верш Якуба Коласа «Песня аб вясне».

2. Падрабязна пераказаць змест апавядання Ядвігі Бяганскай «Дзе начавалі рукавічкі?».

Ч. 2, стар. 91

в) «Удзень сонейка спынілася насупраць акна, дзе ціха спалі галінківярбінкі. Разглядала іх, ласкава сагравала сваім цяплом. Прыходзіла сонейка і пасля кожны дзень».

Апавяданне "Як галінка прачнулася", Ніна Маеўская

Ч. 2, стар. 91

Разумею, магу растлумачыць...

1. Чаму Ірынцы з апавядання Ядвігі Бяганскай «Дзе начавалі рукавічкі?» рукавічкі былі асабліва дарагія?

Ірынцы рукавічкі былі асабліва дарагія, таму што гэты быў бабулін падарунак.

2. З якой нагоды дзеці з верша Міхася Пазнякова «Садзім алею» садзілі каля школы дрэўцы?

Дзеці з верша “Садзім алею" садзілі каля школы дрэўцы, таму што хутка павінна было быць свята "Дзень Перамогі".

3. Чаму ў казцы Цёткі «Сварба» поры года сварацца паміж сабою?

У казцы "Сварба" поры годы сварацца паміж сабою, таму што ніхто не хоча пакідаць зямлю, усе хоцелі больш часу валодаць ёю.

4. Дзякуючы каму раслі цікаўнымі, добрымі і паважлівымі брат Іванка і сястра Аленка з апавядання Ніны Маеўскай «Як галінка прачнулася»?

Брат Іванка і сястра Аленка з апавядання "Як галінка прачнулася", раслі цікаўнымі, добрымі і паважлівымі дзякуючы сваёй матулі.

Умею...

1. Выразна чытаць на памяць верш Якуба Коласа "Песня аб вясне".

2. Падрабязна пераказваць апавяданне Ядвігі Бяганскай "Дзе начавалі рукавічкі?"

"Дзе начавалі рукавічкі?"

Ноччу выпаў снег. Ён заслаў усю зямлю і дахі дамоў бялюткім чыстым абрусам, надзеў на слупкі парканаў пушыстыя шапкі, засыпаў кусты і кветнікі.

Глянула Ірынка ў акно і зусім не пазнала свій двор, ён стаў святочны, такі прыгожы.

На вуліцы ўжо бегалі сябры дзяўчынкі Юра, Надзейка, Віця. Яны там ужо гулялі ў снежкі. Убачылі, што Ірынка ў акно глядзіць, падбеглі і клічуць:

Дзеці: Ірынка, ідзі да нас, будзем снежную бабу ляпіць.

Ірынка: Іду!

Многа насыпала снегу за ноч. Добрую бабу можна было зляпіць. Скачалі дзеці вялізны снежны шар, паставілі яго сярод двара ды ўзяліся другі рабіць. Зрабілі другі, крыху меншы, і паставілі яго на той першы.

Юра: Тулава ёсць. Трэба галаву рабіць.

Скачалі дзеці са снегу трэці, яшчэ меншы шар і паклалі на самы верх.

Надзейка: А цяпер трэба зрабіць нашай снежнай бабе вочы, нос і рот.

Пакорпаўся Юра ў кішэнях і знайшоў дзве новенькія гайкі. Уставіў іх снежнай бабе замест вачэй. Цудоўныя вочы атрымаліся. А там, дзе павінен быць нос, уторкнулі бабе таўшчэзную моркву. Прыгожая выйшла баба, вясёлая. Да самага абеду гулялі дзеці каля снежнай бабы, прыхарошвалі, падпраўлялі.

Ірынка: А дзе ж мае рукавічкі?! Я іх вось тут, каля гэтага слупка, паклала, калі бабу пачалі ляпіць.

Надзейка: Зараз знойдзем твае рукавічкі. Нікуды яны не дзенуцца.

Доўга дзеці шукалі рукавічкі, але так і не знайшлі.

Ірынка: Мае рукавічкі... Іх мне бабуля ўвосень звязала... Гэта яе апошні падарунак... Я так любіла іх, так берагла... Няма ў мяне больш бабулі, і рукавічак яе няма...

Шкада было дзецям Ірынку, усе былі сумныя. Яны вельмі хацелі дапамагчы сяброўцы, але дзе ж іх можна было знайсці, невядома.

Пад вечар дзеці зноў паййшлі гуляць на вуліцу. Выйшла на двор і Ірынка. Тале яна была сумная, ёй не хацелася гуляць. Хадзіла яна па двары, ва ўсе куточкі зазірала, шукала свае рукавічкі.

Ірынка: І куды ж яны маглі падзецца? Можа, іх снежная баба схавала?

Сцямнела. У вокнах ужо засвяціліся агеньчыкі. На двары стала пуста і ціха. Засталася снежная баба адна. Ноччу пацяплела. А пад раніцу прайшоў дождж, і ад снежнай бабы амаль нічога не засталося, толькі маленькі грудок снегу, а на ім... чырвоныя Ірыны рукавічкі. Відаць, дзеці не заўважылі, як закачалі іх разам са снегам у шар, з якога рабілі снежную бабу. Прачнулася раніцай Ірынка, паглядзела ў акно і вачам сваім не паверыла.

Ірынка: Рукавічкі? Бабуліны рукавічкі!

— радасна ўсклікнула яна і пабегла да дзвярэй.

На дварэ свяціла сонейка, і ад учарашняга снегу толькі лужынкі адны засталіся. Відаць, ужо прыйшла пара яму растаць.