, страница 139, часть 2 - гдз по Літаратурнаму чытанню 2 класс учебник Жуковіч

4. Хто з'яўляецца аўтарамі твораў, з якіх узяты ўрыўкі?

а) Я добрую кнігу,

Як цуда, люблю.

Яна асвятляе

Людзей і зямлю;

б) «З белых пялёсткаў сцякалі чыстыя

кропелькі рачной вады. Хлопчыку

здавалася, што гэта слёзы лілеі».

Разумею, магу растлумачыць...

1. Чаму лета для многіх людзей з’яўляецца любімай і важнай парой года?

2. Для чаго чалавеку трэба старацца кожны дзень чытаць кнігі, у тым ліку

ў час летніх канікул?

3. Чаму Нічыпар Парукаў даў свайму

апавяданню назву «Ягады»?

Умею...

1. Падрабязна пераказаць змест апавяданняў Міхася Вышынскага «Казачная

царэўна» і Нічыпара Парукава «Ягады».

Ч. 2, стар. 139

4. Хто з'яўляецца аўтарамі твораў, з якіх узяты ўрыўкі?

а) Я добрую кнігу,
Як цуда, люблю.
Яна асвятляе
Людзей і зямлю

Аўтар - Эдзі Агняцвет

б) "З белых пялёсткаў сцякалі чыстыя кропелькі рачной вады. Хлопчыку здавалася, што гэта слёзы лілеї"

Аўтар - Фама Рамашка

Разумею, магу растлумачыць...

1. Чаму лета для многіх людзей з'яўляецца любімай і важнай парой года?

Людзі любяць лета за магчымасць атрымліваць асалоду над сонцам і цёплымі днямі. Цёплае надвор'е стварае ўмовы для актыўнага адпачынку на прыродзе. Акрамя таго, лета — гэта час, калі прырода зменьваецца. Людзі любяць лета за яго яркасць і прыгажосць. У гэты час года растуць яркія і духмяныя кветкі, зелянеюць дрэвы, з'яўляюцца плады і ягады.

2. Для чаго чалавеку трэба старацца кожны дзень чытаць кнігі, у тым ліку ў час летніх канікул?

Чалавеку патрэбна старацца чытаць кнігі, для таго каб развіваць сваё мысленне, свой слоўнікавы запас, пазнаваць новую карысную інфармацыю.

3. Чаму Нічыпар Парукаў даў свайму апавяданню назву «Ягады»?

Аўтар хацеў паказаць суадносіны сябровак, на фоне паходу ў лес за ягадамі.

Умею...

1. Падрабязна пераказаць змест апавядання Міхася Вышынскага "Казачная царэўна" і Нічыпара Парукава "Ягады".

Пераказ апавядання Міхася Вышынскага "Казачная царэўна"

Дзве вялікія хмары сплывалі за раку. Дождж адразу аціх, ярка засвяціла сонейка. Алік выскачыў на вуліцу і пабег па самай шырокай ручаіне.

На выгане, паўз які ішла вуліца, чуліся галасы. Там сабраліся яго сябры-першакласнікі. Яны стаялі на сцежцы і штосьці разглядалі на зямлі, махалі дубцамі, крычалі.

Алік кінуўся да сяброў.

— Не чапайце яе! — зазвінеў раптам тонкі галасок. Яна добрая... Яна зачараваная царэўна, во!

Пасярод хлапцоў стаяла дзяўчынка. Бялявая, ў зялёнай сукенцы.

Алік ведаў гэту дзяўчынку. Яна прыехала да дзядзькі з горада. Каля Алёнчыных ног сядзела вялікая шэрая жаба.

Хлапчукі: Яна... зачараваная?

Алёнка: Ага. Я чытала.

Алік успомніў казку, у якой злая чараўніца ператварыла прыгожую царэўну ў жабу.

Алёнка: Яе трэба ў сад занесці. Мой дзядзька казаў, што ад іх сад чысцее..

Алік: Давай я панясу.

Алік пасадзіў жабу ў шапку і панёс. У садзе ён асцярожна паклаў яё на зямлю і жаба хутка скокнула пад яблыню.

Алёнка: Пайшлі, Алік, хай яна тут адна гуляе.

Алік: Давай дружыць, Алёнка.

Алёнка: Давай.

Праз нейкі час яны ўспомнілі пра жабу. Агледзеле траву пад яблыняй, але там яе не было.

Алёнка: Уцякла.

Алік: А я ведаю куды.

— Ну скажы!

— У сваю казку. Зноў стала прыгожай царэўнай.

Пераказ апавядання Нічыпара Парукава "Ягады"

Ніна і Зіна — неразлучныя сяброўкі: куды адна, туды і другая. Яны аднаго ўзросту і амаль аднаго росту. Толькі Зіна крыху таўсцейшая. Апранаюцца яны таксама аднолькава. Варта Ніне паказацца на вуліцы ў сіняй з гарошкамі сукенцы, як неўзабаве і Зіна таксама ў такім жа ўбранні. Нават коскі сяброўкі заплятаюць аднолькава. У Ніны яны светлыя, а ў Зіны чорныя. Але характары ў іх розныя.

Неяк улетку сяброўкі дамовіліся схадзіць у суніцы. Узялі вядзерцы і падаліся на знаёмую палянку.

Ніна хутка назбірала поўнае вядзерца ягад і кажа:

Ніна: Пара ўжо дадому ісці.

А Зіна адказвае:

Зіна: Як жа мне ісці дадому, калі ў мяне яшчэ і паўвядзерца няма?

Ніна: Давай я табе дапамагу.

Ніна і пачала збіраць суніцы ў Зініна вядзерца.

Прайшло некалькі хвілін, Зіна і гаворыць Ніне:

Зіна: У мяне нешта галава забалела.

Ніна: І моцна?

— Моцна. Мабыць ад гарачыні...

Ніна спалхалася і адправіла сяброўку сядзець пад бярозу. І пачала адна збіраць ягады. Неўзабаве вядзерца Зіны было поўнае і дзяўчынкі разам пашлі дадому.

Па дарозе Зіна адставала і ўсё скардзілася, што яна вельмі стамілася і што вядзерца дужа балюча рэжа ёй руку.

Ніна: Давай я паднясу і тваё.

Ніна і ўзяла ў абедзве рукі па вядзерцу.

Недалёка ад вёскі Ніна спатыкнулася аб тоўсты корань і рассыпала ўсе ягады са свайго вядзерца.

— Дапамажы сабраць, — папрасіла яна сяброўку.

Зіна: Сама рассыпала, сама і збірай.

Яна схапіла сваё вядзерца, поўнае спелых суніц, і хуценька пабегла дадому.

а) Эдзі Агняцвет.

б) Язэп Семяжон.