Номер 2, страница 212 - гдз по белорусской литературе 7 класс учебник Лазарук, Логінава

2. Пацвердзіце прыкладамі з тэксту вылучаныя аўтарам рысы характару беларусаў.

• Беларус адрозніваецца шчодрасцю, заўсёднай гатоўнасцю прыйсці на дапамогу ў бядзе.
• Вызначаецца народ утрапёнай любоўю да працы, нават валовай упартасцю ў ёй.
• Натуры беларуса ўласцівы разлік і ашчаднасць.
• Вылучаецца беларус і сваёй цярплівасцю, але неабходна адзначыць, што гэта да пары да часу.
• Адной з галоўных рыс у характары беларуса з'яўляецца гасціннасць і абыходлівасць з добрымі людзьмі.
• Беларус — вялікі аматар пажартаваць з суседа, але яшчэ больш з самога сябе.
• Самасуцяшэнне ў спалучэнні з гумарам і стойкасцю, здольнасць знайсці выйсце, хаця б маральнае, з самага безнадзейнага становішча вызначаюць характар беларуса.
• Беларусам прыродна ўласціва павага да іншых народаў і памяркоўнасць да таго, хто думае інакш.
• Рэаліст у жыцці, беларус — вялікі фантаст, рамантык і летуценнік у марах.

Старонка 212, пытанне 2

Беларус адрозніваецца шчодрасцю, гатоўнасцю прыйсці на дапамогу

Калі раней у каго на вёсцы здараўся пажар — вёск аталакою ішла красці панскі лес, калі не было свайго, за пару дзён ставіла пагарэльцу новую хату, дзялілася з ім жытам: кожны адсыпаў са сваіх засекаў колькі мог, каб чалавек дажыў да вясны і абсеяўся. Потым з кожнай хаты неслі рэчы: хто постілку, хто падушку, хто палатно, хто гаршкі...

Вызначаецца народ утрапёнай любоўю да працы, нават валовай упартасцю ў ёй.

Гэта таксама добра тлумачыцца. Скупая зямля ой як нялёгка давала хлеб. Для новага поля даводзілася карчаваць ляду. Сячы лес, выдзіраць з зямлі карчы, зносіць на межы камяні.

Упартасць гэтая ва ўсім. У досыць бязлеснай мясцовасці пад Карэлічамі жанчына надумала сама, адна насадзіць цэлы лес. І насадзіла.

Адусюль цягала саджанцы бярозы, дубу, клёну.

Стараласянекалькі год.

Цяпер на гэтым месцы шуміць густы, досыць ужо высокі, паверхі на чатыры, лес.

Разлік і ашчаднасць уласцівыя характару беларуса.

Тая самая няшчодрая зямля прывучыла калісьці беларуса да разліку ў вядзенні гаспадаркі, да ашчаднасці, да таго, што "нішто не прападае", усё ідзе ў справу, нават падабраны цвік, нават лясіна ці калода, прыплаўленая ракой, і, аднак, дужа памыліўся б той, хто назваў бы яго скупым.

Выдзяляецца беларус і сваёй цярплівасцю, але неабходна адзначыць, што гэта да пары да часу.

У час вайны немцы разлічвалі беларусь захапіць хутка, бо яны мяккі народ. Але беларусы рахіаныя да пары да часу.

Пяройдзеш мяжу — і тваім ворагам будзе страшны чалавек. Страшны асабліва тады, калі гнеў яго спакойны і разлічаны.

Адной з галоўных рыс у характары беларуса з'яўляецца гасціннасць да добрых людзей.

Беларус любіць кпіць са сваёй гасціннасці: "Госць як нявольнік: ляжа, хоць і ў пярыну паложаць", "Госць сядзе, куды скажуць, хоць на покуць, а гаспадар, як скула. Дзе захоча, там і сядзе", "Пры мілым госцю і гаспадар пажывіцца", "госць першы тыдзень — золата, другі — серабро, а трэці — медзь, хоць і дадому едзь...".

Уласціва нашым людзям знаходлівасць, нават некаторая хітрасць.

Падчас паўстання 1863–1864гг. за невялікім атрадам гналася ўрадавая часць у 200 шабляў. Дзяліла іх гадзіна адлегласці. Камандзір прыдумаў хітрасць. Спыніўся з атрадам у лесе, зайшоў у карчму, прывязаў коней. Загадаў паўстанцам насіць ваду ў лес, каб напаіць жывёлу. За палову гадзіна нанеслі 300 велраў вады і вылілі пад дрэвы. Пасля пайшлі далей.

Карная частка спынілася ля карчмы. Афіцэр спытаў, ці не было тут мяцежнікаў. Той адказаў, што насілі 300 ведраў вады сваім коням. Афіцэр зразумеў, што паўстанцы не баяцца іх, і таму карная частка спыніла пагоню.

Беларус — вялікі аматар пажартаваць з суседа, але яшчэ больш — з самога сябе.

Ён назіральны і таму падмячае тыповыя рысы характару людзей.

Самасуцяшэнне ў спалучэнні з гумарам і стойкасцю, здольнасць знасці выйсце, хаця б маральнае, з самага безнадзейнага становішча вызначаюць характар беларуса

У час голаду беларусы не адчайваліся, дапамагалі суседзям , дзяліліся бульбай....

Беларусам прыродна ўласцівая павага да іншых народаў і памяркоўнасць да таго, хто думае інакш.

Яны паважалі думкі іншых людзей, прыслухоўваліся да іх меркавання, не спрачаліся...

Рэаліст у жыцці, беларус — вялікі фантаст, рамантык і летуценнік у марах.

Вельмі многа жартаў расказвалі беларусы, што дыбарам уставалі валасы. І пра ваўкалакаў, і пра лесуноў.

Але былі і гумарыстычныя казкі.

Напрыклад, казка "Чаму верабей скача на дзвюх нагах".

Аднойчы верабей праштрафіўся. І птушкі вырашылі яго злавіць, загналі ў дупло. Каб ён не збег, пасадзілі саву. А сава раніцай заснула і ён уцёк.

Неяк удалося птушкам вераб'я злавіць. Тады звязалі яму птушкі дзве нагі. Ад таго часу і скача ён дзвюма нагамі.