Номер 9, страница 155 - гдз по белорусской литературе 7 класс учебник Лазарук, Логінава

9. Прыгадайце клятву, якую далі сябры, і прыдумайце працяг апавядання з элементамі нерэальнага, фантастычнага, але магчымага і здзяйсняльнага. Каб вам было лягчэй уявіць таямнічы космас, разгледзьце цыкл рэпрадукцый карцін Язэпа Драздовіча «Вечар у пустэльні на Марсе», «Трывеж. Панарама месячнага горада». Пачаць свой аповед можна па-рознаму, напрыклад, так:

— Паслухай, — пачуўся ў цемры даволі высокі, нават крыху напалоханы хлапечы голас, — як бы ты сябе адчуваў, каб зараз нечакана з'явіўся касмічны карабель з іншапланецянамі?

— Відаць, у мяне захапіла б дух, — пачуўся другі, ніжэйшы і грубейшы, голас.

— Вось і я прыблізна тое ж перажыў, калі ўчора, з самай раніцы, да мяне ў пакой...

Старонка 154, пытанне 9

Працяг апавядання

...Вось і я прыблізна тое ж перажыў, калі ўчора, з самай раніцы, да мяне ў пакой зайшла зялёная чалавекападобная істота. Яна ўвайшла ціха, нават не адчыняючы дзвярэй, і нешта гаварыла не не зразумелай для мяне мове. Я толькі прачнуўся і не адразу ўцяміў, што здарылася. Але зялёны чалавечак не пераставаў штосьці даказваць. Мне прыйшлося ўстаць і рушыць за ім. Чалавек пайшоў першым.

Выйшаўшы з будынку, мы накіраваліся ў бок лесу. Там нешта гарэла. Падышоўшы бліжэй, я зразумеў, што гэта касмічны карабель, які пацярпеў крушэнне. Патрэбна была дапамога нашым гасцям. Я паклікаў таварышаў.

Праз пару хвілін мы ўжо размаўлялі з другім, магчыма іх галоўным, зялёным чалавечкам. Ён таксама гаварыў на незразумелай нам мове. Калі госць зразумеў, што нам нічога не ясна, ён дастаў з кішэні металічны прадмет, падобны да таго, што я адшукаў на дне возера. Ён усё гаварыў, гаварыў...

І тут мы зразумелі: гэта дэталі адной нейкай сістэмы, якая павінна існаваць цалкам. Праз некалькі імгненняў госць дастаў з кішэні карту, дзе мы ўбачылі малюнак робата, які складаўся з такіх лістападобных частак. Тады я паказаў свій лісцік металічнага колеру, на што госці так узрадаваліся, пачалі танцаваць, абыдамацца, нас абдымаць! Мы зразумелі, што іх мэтай было адшукаць загубленую частку. Мы аддалі ім прадмет, і тады на месцы згарэўшага касмічнага карабля вырас новы, прыгожы, бліскучы.

Бегучы на карабель, госці нешта нам, узрадаваўшыся, крычалі, але мы нічога не разумелі.

Праз тры дні ўначы мы пачулі нейкі грукат і ў вокны нам свяціла яркае святло.

Мы паўставалі з ложкаў, выбеглі на вуліцу. Нешта лятаючае віднелася ўдалечыні... А ля нашага будынку ляжаў нейкі груз. Мы падышлі бліжэй, каб распакаваць карабы. Адтуль блішчэла і іскрылася. Адкрылі — гэта золата! Колькі радасці было !!! Пачуццё неймавернага шчасця і цеплыні адчуў кожня, хто быў тады побач з намі.

Так аддзячылі нам іншапланецяне за дапамогу ім у рамонце важнай для іх машыны!