Номер 2, страница 86 - гдз по белорусской литературе 11 класс учебник Мельнікава, Ішчанка

2. Паглядзіце дакументальны фільм «Быў. Ёсць. Буду» (1988, рэжысёр Юрый Цвяткоў) і абгрунтуйце, чаму ў канцы жыцця У. Караткевіч змог сказаць пра сябе: «Быў. Ёсць. Буду».

2.25 ліпеня 1984 года У. Караткевіча не стала. У развітальным артыкуле «Быў. Ёсць. Будзеш!», змешчаным у газеце «Літаратура і мастацтва», Рыгор Барадулін вызначыў ролю свайго сябра ў нацыянальным быцці народа: «Ты пісаў як дыхаў. Сваім асабістым прыкладам творцы паказаў узор служэння Радзіме, народу, мове. Ты даў усім нам урок сумленнасці. Далёкі ад марнай сумятні, ад дробязных страсцей, з кнігай і шчодрым сэрцам прыйшоў ты на свет, каб пакінуць свету кнігі свае, па-беларуску шчырыя і па-караткевічаўску рамантычна-незамутнёныя. Кнігі твае чыталіся, чытаюцца і чытацца будуць, бо яны напісаны як бы навыраст. Тыя, што прыйдуць услед за намі, будуць зайздросціць нам як тваім сучаснікам, тваім першачытачам».

Рыгор Барадулін не памыліўся, У. Караткевіч і сёння застаецца любімым і чытаемым пісьменнікам. Яго творы перакладзены на многія замежныя мовы. Караткевічавым словам гаворыць з усім светам душа Беларусі.

2. Уладзімір Караткевіч у канцы жыцця мог сказаць пра сябе «Быў. Ёсць. Буду», таму што ён усведамляў неўміручасць сваёй творчай спадчыны і яе значэнне для беларускага народа.

Быў — ён фізічна жыў, ствараў, змагаўся за беларускую мову і культуру, пакінуўшы пасля сябе велізарны пласт нацыянальнай літаратуры.

Ёсць — ён працягвае жыць у сваіх творах: раманах, аповесцях, вершах, п’есах. Яго кнігі чытаюць, вывучаюць, па іх здымаюць фільмы і ставяць спектаклі. Ён застаецца маральным аўтарытэтам і сімвалам любові да Радзімы для сучаснікаў.

Буду — ён верыў, што яго слова, яго ідэі і любоў да Беларусі будуць жыць вечна, натхняючы будучыя пакаленні. Яго творчасць закладзена ў падмурак нацыянальнай самасвядомасці, а значыць, ён будзе існаваць, пакуль існуе Беларусь і яе народ.