Номер 1, страница 123 - гдз по белорусской литературе 11 класс учебник Мельнікава, Ішчанка

1. Ахарактарызуйце галоўнага героя рамана Ніла Гілевіча «Родныя дзеці».

1.Сюжэт рамана «Родныя дзеці» (1985) разгортваецца вакол вяртання Сцяпана Вячоркі — «аблуднагасына» — у родную вёску, дзе ён не быў многа гадоў.

Лёс Сцяпана Вячоркі — тыповы лёс беларускага інтэлігента-гара-джаніна першага пакалення, які жыве ў вялікім горадзе, а душой — у родным куце, што стаў для героя і крыніцай натхнення, і скарбонкай жыццёвай энергіі. Драматызм такога становішча чалавека бачыўся Н. Гілевічу ў тым, што горад не толькі дае вяскоўцу магчымасць рэалізацыі таленту, але і з'яўляецца сродкам для нівеліроўкі душы.

Нельга сказаць, што Сцяпан — закончаны эгаіст, які не адчувае патрэбы вяртання да родных вытокаў. Наадварот, галоўны герой — сумленны чалавек. Яму сорамна, што ён не можа вырвацца на радзіму, што старэнькая маці, знябыўшыся ў журбе, вымушана прыязджаць у госці сама.

Аднак Сцяпан не знаходзіць у сабе сілы, каб пераадолець стэрэа-тып паводзін, які дыктуюць яму сацыяльнае становішча, пасада. Не без іроніі аўтар паказваў чытачу, як гінуць найлепшыя намеры яго героя

1. Галоўны герой рамана ў вершах Ніла Гілевіча «Родныя дзеці» — гэта лірычны герой, у вобразе якога ўвасоблены рысы самога аўтара і яго пакалення, чыё дзяцінства і юнацтва прыпалі на час вайны і пасляваеннага аднаўлення.

Гэта герой-інтэлігент, паэт, які асэнсоўвае свой жыццёвы шлях, лёс Бацькаўшчыны і народа.

Асноўныя рысы характару героя:

Аўтабіяграфічнасць: Вобраз героя шмат у чым супадае з біяграфіяй самога Ніла Гілевіча. Гэта чалавек, які выйшаў з сялянскага асяроддзя, прайшоў праз цяжкія выпрабаванні вайны і стаў выразнікам дум і спадзяванняў свайго народа.

Непарыўная сувязь з «малой радзімай»: Герой адчувае глыбокую, крэўную сувязь са сваёй роднай вёскай, бацькоўскай хатай, землякамі. Менавіта родная зямля з'яўляецца для яго крыніцай натхнення і духоўнай моцы.

Гістарычная памяць: Ён з'яўляецца носьбітам памяці пра ваеннае ліхалецце, пра страты і ахвяры, панесеныя народам. Для яго захаванне гэтай памяці — святы абавязак перад мінулымі і будучымі пакаленнямі.

Высокая маральнасць і сумленнасць: Лірычны герой — чалавек з выразнымі маральнымі прынцыпамі. Ён разважае пра дабро і зло, праўду і хлусню, пра адказнасць мастака перад сваім часам і народам.

Шчыры патрыятызм: Герой востра перажывае за лёс беларускай мовы, культуры, духоўнай спадчыны. Ён балюча ўспрымае праявы бяспамяцтва і нацыянальнага нігілізму.