номер 62, страница 62, часть 2 - гдз по Літаратурнаму чытанню 4 класс учебник Жуковіч, Праскаловіч

Для аховы рэдкіх і знікаючых відаў раслін і жывёл была створана Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь. Дзякуючы ёй удаецца захаваць многія віды раслін і жывёл.

Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь — гэта сімвал адказных адносін да навакольнай прыроды, клопату пра будучыню планеты.

Успомніце. Ці даводзілася вам аказваць дапамогу свойскай або дзікай жывёле? Раскажыце, як гэта было. Якія пачуцці вы перажывалі ў гэты час?

Акрыяць — паправіцца пасля хваробы, ачуняць; набрацца сіл, акрэпнуць.

Захутаць — шчыльна абхінуць, укрыць чым-небудзь.

Лоўж — куча сухога галля.

Знямога — стан крайняй стомленасці, бяссілля.

Выратаванне вожыка

Генадзь Пашкоў

Як неслі вечарам грыбоў,
а іх — пад ручкі ў кошыках! —
ля трох разгалістых дубоў
убачылі мы вожыка.

Упаў у яму ля лаўжа
і, выбрацца не змогшы,

Ч. 2, стар. 62 Успомніце

Ці даводзілася вам аказваць дапамогу свойскай або дзікай жывеле?

Расскажыце, як гэта было. Якія пачуцці вы перажывалі ў гэты час?

Варыянт 1.

Калісьці мне давялося аказваць дапамогу маленькай дзікай птушцы, якая ўпала з гнязда. Я знайшоў яе на пешаходнай дарожцы ў парку, калі яна бязвольна тряслася і не магла ўзляцець. Я стараўся быць максімальна ўважлівым, каб не пашкодзіць яе яшчэ больш. Атрымалася так, што я ўзяў яе ў рукі, адчуваючы, як яе сэрца б'ецца хутчэй ад страху.

У той момант я адчуў спалучэнне камеральнасці і адказнасці. Я ведаў, што маё дзеянне можа змяніць яе лёс, і гэта напружанне не пакідала мяне. Я паклаў птушку ў невялікую скрыню, забяспечыўшы цёплым матэрыялам і ціхімі гукамі, каб яна адчула сябе ў бяспецы. Пасля гэтага я звярнуўся да спецыялістаў, якія займаліся рэабілітацыяй дзікай жывёлы.

Праз некалькі дзён мне паведамілі, што птушка адновілася і была выпушчана назад у прыроду. Напэўна, я адчуваў вялікую радасць, якая напоўніла мяне. Гэта была невялікая, але важная перамога — я зразумеў, што нават простая дзеянне можа прынесці надзею бяздольнай істоте. Мой досвед нагадаў мне пра нашу адказнасць за навакольны свет.

Варыянт 2.

Аднойчы мне давялося дапамагчы маленькаму пакінутаму шчаню. Яго знайшлі падчас прагулкі, заблудзіўшыся на краю лесу. Ён грыз сумку, няведаючы, дзе яго маці. Я адразу адчуў спачуванне і жаданне дапамагчы. Я забраў шчаню і прынёс яго дадому. Перада мной стаяла задача не толькі забяспечыць яму ежу і дагледжанне, але і стварыць атмасферу бяспекі.

Пазней, калі я пачаў яго выхоўваць, адчуванне адказнасці стала значным. Шчаня не проста стала хатнім жывёлем, а сапраўдным сябрам. Мы гулялі разам на дварэ, і я назіраў, як ён рос і развіваўся, набываючы новыя навыкі. У меншыя моманты, калі ён спаў у мяне на каленах, я адчуваў цудоўную сувязь, якая аб'ядноўвала нас.

А яшчэ адна гісторыя звязана з дзікімі жывёламі. Я сустрэла паралізаваную сысунку на шляху дадому. Яна патрабавала дапамогі, і я не магла прайсці міма. Я асцярожна падняла яе і даглядала, пакуль знайшлі дасць ёй патрэбную дапамогу. Я адчувала страх і надзею адначасова.

Гэта была неверагодная магчымасць зразумець, наколькі важна дапамагчы нават самым маленькім ісцісам.

Так, мне даводзілася дапамагаць жывёле. Аднойчы зімой я ўбачыў на снезе маленькага вераб'я. Ён сядзеў нерухома і, відаць, вельмі змерз. Мне стала яго вельмі шкада.

Я адчуваў спачуванне і хваляванне. Я асцярожна ўзяў птушку ў рукі, каб сагрэць сваім дыханнем. Потым я занёс яе дадому, пакарміў і пакінуў у цяпле ў скрынцы. Калі верабей ачуняў і пачаў лётаць, я адчуў вялікую радасць і палёгку. Было вельмі прыемна разумець, што я змог выратаваць маленькае жыццё.