номер 21, страница 21, часть 1 - гдз по Літаратурнаму чытанню 4 класс учебник Жуковіч, Праскаловіч

Зіма, зіма! Ідзі хутчэй, сцялі снягі на поле, на дарогі, на нашу вуліцу! Сып, мяцеліца, круці гурбы, каб я зноў даставаў шапкай дрэвы. Вось якія яны высокія, а заўтра мы памераемся!.. Ідзі, зіма-матуля, каб я хутчэй пабольшаў, каб я падрос!..

Вось так я думаў, бегучы са школы, у той дзень, калі выпаў першы снег, калі ўжо сэрцам адчуў, што нешта мінуў, перажыў, а сустракаю хоць знаёмае, але штосьці такое новае-новае...

1. Хто апавядае ў творы: аўтар ці яго герой? Дакажыце сваю думку.

2. Раскажыце, што напалохала хлопчыка асеннім досвіткам.

3. Якія малюнкі зімовай прыроды ён убачыў за акном? Знайдзіце адпаведныя радкі ў творы і прачытайце іх.

4. Чаму пісьменнік двойчы паўтарыў у двух сказах слова «белы»: «лілося белае мяккае святло» і «Зямля, стрэхі, агарод накрыліся белым покрывам»?

5. Патлумачце сэнс выразу «А снежная бель адбірала вочы».

6. Адшукайце ў творы радкі, у якіх гаворыцца, што галоўнаму герою дужа падыбаецца зіма. Ці блізкае вам такое ўспрыманне гэтай пары года?

7. Якімі вобразнымі словамі і выразамі карыстаецца пісьменнік для апісання зімовай прыроды? Прачытайце іх.

8. Звярніце ўвагу на ілюстрацыю да твора. Здагадайцеся, да якога абзаца яна выканана. Прачытайце адпаведныя радкі. Якія карціны вы маглі б намаляваць да гэтага эпізоду? Апішыце іх.

Частка 1, с. 21

1. Хто апавядае ў творы: аўтар ці яго герой? Дакажыце сваю думку.

Я думаю, што ў творы апавядае аўтар. Ён вельмі падрабязна апісвае свае пачуцці і ўражанні адпершага выпаўшага снегу.

2. Раскажыце, што напалохала хлопчыка асеннім досвіткам.

Хлопчык напалохаўся ад свету ранкам, ён вырашыў, што праспаў на ўрокі.

3. Якія малюнкі зімовай прыроды ён убачыў за акном? Знайдзіце адпаведныя радкі ў творы і прачытайце іх.

На двары ўчарашнія змрочныя будынкі, сад, платы стаялі аснежаныя, і ў хату ад іх лілося белае мяккае святло. Зямля, стрэхі, агарод накрыліся белым покрывам. Лёгкія пушынкі ляталі, кружыліся ў паветры і асядалі на дрэвы, на аголены куст бэзу ў нашым агародчыку пад акном.

4. Чаму пісьменнік двойчы паўтарыў у двух сказах слова «белы»: «лілося белае мяккае святло» і «Зямля, стрэхі, агарод накрыліся белым покрывам»?

Аўтар спецыяльна двойчы паўтарыў у двух сказах слова “белы", каб падкрэсліць прыгажосць і святло навакольнай прыроды.

5. Патлумачце сэнс выразу «А снежная бель адбірала вочы».

Гэты выраз абазначае, што ад снежнай белі балюча глядзець навокал, вочы слепяцца, цяжка ўбачыць тое, што акружае.

6. Адшукайце ў творы радкі, у якіх гаворыцца, што галоўнаму герою дужа падабаецца зіма. Ці блізкае вам такое ўспрыманне гэтай пары года?

Зіма, зіма! Ідзі хутчэй, сцялі снягі на поле, на дарогі, на нашу вуліцу! Сып, мяцеліца, круці гурбы, каб я зноў даставаў шапкай дрэвы. Вось якія яны высокія, а затра мы памераемся!.. Ідзі, зіма-матуля, каб я хутчэй пабольшаў, каб я падрос!..

Мне блізкае такое ўспрыманне зімы. Мне вельміпадабаецца зіма з яе снежным хараством, гульнямі і забавамі, навагоднімі і каляднымі святамі, доўгімі зімовымі канікуламі і сюрпрызамі пад елкай. Менавіта зімой пачынае адлік новы год у жыцці чалавека.

7. Якімі вобразнымі словамі і выразамі карыстаецца пісьменнік для апісання зімовай прыроды? Прачытайце іх.

На двары ўчарашнія змрочныя будынкі, сад, платы стаялі аснежаныя, і ў хату ад іх лілося белае мяккае святло. Зямля, стрэхі, агарод накрыліся белым покрывам. Лёгкія пушынкі ляталі, кружыліся ў паветры і асядалі на дрэвы, на аголены куст бэзу ў нашым агародчыку пад акном.

Яшчэ з парога на мне дыхнула зіма спакойным халодным подыхам. Наўкол сцішылася усё. Сырыя вятры доўгай восені, якія штодня надакучліва шумелі ў галлі бярозы і секлі мне ў твар кроплямі дажджу, сення замоўклі. Шчокі цяпер прыемна шчыпаў бадзёры марозік. А снежная бель адбірала вочы, і на сэрцы ад гэтага рабілася светла і радасна.

8. Звярніце ўвагу на ілюстрацыю да твора. Здагадайцеся, да якога абзаца яна выканана. Прачытайце адпаведныя радкі. Якія карціны вы маглі б намаляваць да гэтага эпізоду? Апішыце іх.

Летась зіма была надта снежная. На вуліцы намяло вялікія гурбы. Платы схаваліся пад снегам, і стрэхі зраўняла з сумётамі. Я аднае раніцы ішоў у школу па тых гурбах, што вышэй акон, вышэй брам. Ішоў на ўзроўні са стрэхамі хат, дзе дымелі коміны, разносячы прыемныя пахі снедання. А дарослыя выходзілі на ганак з вёдрамі і глядзелі на мне, малога, знізу ўгору. Крочыў з кніжкамі вышэй за ўсіх...

Я бы яшчэ намаляваў ілюстрацыю да наступнага абзацу.

Я нават зачапіўся шапкай за сук Мікітавай ліпы. А Мікітава ліпа стаяла высачэзная, як хмара, над усім сялом. Улетку яе разлапістых галін нельга было дастаць, нават праязджаючы па вуліцы з высокім возам сена. Яна пышна ўздымалася ўгору, а ў той самы дзень пасля мяцеліцы ніжняй галінай сарвала з мне аблавушку...

Я бы ў цэнтры размясціў высачэзную Мікітаву ліпу. Пад дрэвам, задраўшы галаву, стаяў галоўны герой і глядзеў на заснежанае дрэва. Над ім на галінцы ліпы вісела яго аблавушка.