Номер 5, страница 48 - гдз по белорусской литературе 7 класс учебник Лазарук, Логінава

5. Як раскрываюцца душэўныя пакуты старой маці праз іншыя вобразы-персанажы апавядання — пісьманосца, суседкі Ульянкі, хлопца на малатарні? Як гэтыя маладыя людзі рэагуюць на паводзіны старой Тэклі? Ці адчуваюць яны трагедыю маці, якая страціла сына? Абгрунтуйце сваё меркаванне, абапіраючыся на тэкст апавядання.

Старонка 48, пытанне 5

Душэўныя пакуты Тэклі раскрываюцца і праз іншыя вобразы апавядання. Калі яна сустракае пісьманосца, то ёй пачынае авалодваць на мінуту прыцішаная трывога. Усё больш старую ахоплівае нецярплівасць, рукі неспакойна блукаюць па грудзях, твар зморшчыўся ў пакутлівым выразе чакання, у вачах – нясцерпная туга надзеі. Так чакала яна пісьманосца... А ён груба крыкнуў ёй: “Ну што ты пільнуеш усё? Няма табе нічога!”

Тэкля нібы камянее... І зноў кідаецца ў свае думкі... Пасля яна ўзгадвае, як апошні раз бачыла Васіля, як ён пакідаў родную вёску, махнуўшы рукой, быццам развітаўшыся назаўсёды...

Калі ў хату да Тэклі завітала суседка Ульянка, то старая таксама абамлела, пачуўшы чыесьці крокі. Першае, што прыйшло ў галаву – Ён! Але расчараванне настала хутка, калі Тэкля пачула знаёмы дзявочы голас. Дзяўчына была ў бадзёрым настроі, але адразу адчула, што старой жанчыне не да яе, пастаралася суцешыць: "Не мучцеся вы ўжо!.." – “Ці ж можна забыцца”? – пакутліва адгукнулася Тэкля. ... І зноў яна засталася сам-насам са сваімі думкамі, марамі, спадзяваннямі.

Калі Тэкля ішла доўгай дарогай, выгдядваючы сына, ёй сустрэўся трактар, які цягнуў вялізную малатарню, а на ёй сядзела некалькі хлопцаў. Адзін з іх быў падобны да Васіля.

Старая паглядзела яму ўслед. Хлопец ёй нешта крыкнуў і засмяяўся. Ад гэтага маладога смеху ёй стала не па сабе. І Тэкля пайшла далей у марах пра Васільку.

Гэтыя сустрэчы не прыносілі задавальнення старой Тэклі. Бо яна не іх хацела бачыць. А калі і чакала пісьманосца, дык толькі дзеля звестак пра сына. Маладыя людзі не спачуваюць маці, нават нібы насміхаюцца з яе (асабліва хлопец з малатарні). Толькі Ульянка імкнулася паспачуваць Тэклі, баялася ўстрывожыць яе раненую душу. Але жанчыне ніхто не быў патрэбны зараз, толькі звесткі пра сына. Таму, каго б яна ні сустрэла, не было б ёй супакаення і радасці.