Номер 6, страница 226 - гдз по белорусской литературе 10 класс учебник Бязлепкіна-Чарнякевіч, Акушэвіч

6. Падрыхтуйце вуснае выказванне «Чым творчасць пісьменнікаў перыяду Вялікай Айчыннай вайны важная для гісторыі беларускай літаратуры?»

6.У сваім развіцці беларуская літаратура часу Айчыннай вайны абапіралася на традыцыі класікі, нацыянальнага фальклору, найбольш значныя здабыткі героіка-рэвалюцыйнай паэзіі папярэдніх часоў. Разам з тым пад уплывам новых абставін у ёй адбыліся прыкметныя змены ў стылі і жанравых формах. Шырокую папулярнасць набылі вершы-клятвы, вершы-наказы і звароты, узнёслыя словы пра воінаў-герояў з вялікім зарадам гневу і помсты, памфлеты, сатырычныя творы. Паэзія часу Вялікай Айчыннай вайны сцвярджала высокія ідэалы нашага народа, якія фарміраваліся на працягу шматвяковай яго складанай гісторыі. У першыя вельмі цяжкія для народаў Савецкага Саюза дні вайны былі пашыраны публіцыстычныя вершы з характэрнай для іх агітацыйнай накіраванасцю. У іх перададзена пачуццё нечаканасці таго, як пачалі разгортвацца ваенныя падзеі. У перадваенныя гады ў нашай паэзіі былі пашыраны вершы на абаронную тэму. У іх сцвярджалася самаахвярнасць савецкіх салдат у будучай вайне, але ніхто не мог нават падумаць, што ім давядзецца адступаць.

6. Творчасць пісьменнікаў перыяду Вялікай Айчыннай вайны займае асаблівае месца ў гісторыі беларускай літаратуры. Яе важнасць вызначаецца некалькімі ключавымі аспектамі.

Па-першае, літаратура ў гады вайны выконвала мабілізуючую і патрыятычную функцыю. Яна стала магутнай духоўнай зброяй, якая натхняла народ на барацьбу з ворагам, усяляла веру ў перамогу і ўмацоўвала маральны дух байцоў і партызан. Публіцыстыка, паэзія, песні неслі ў масы ідэі патрыятызму, мужнасці і самаахвярнасці.

Па-другое, творы гэтага перыяду маюць вялікую дакументальную каштоўнасць. Многія пісьменнікі (А. Куляшоў, П. Панчанка, К. Крапіва і іншыя) былі непасрэднымі ўдзельнікамі падзей — франтавікамі, партызанамі, ваеннымі карэспандэнтамі. Іх творы, часта напісаныя «па гарачых слядах», з'яўляюцца праўдзівым сведчаннем жахаў вайны, гераізму народа і яго трагедыі. Яны захавалі для нашчадкаў жывую памяць пра тыя падзеі.

Па-трэцяе, нягледзячы на жорсткасць ваеннага часу, літаратура сцвярджала высокія гуманістычныя ідэалы. У цэнтры ўвагі пісьменнікаў быў чалавек, яго маральны выбар у экстрэмальных умовах, яго здольнасць захаваць чалавечнасць, спагаду і любоў да Радзімы. Творы паказвалі не толькі нянавісць да ворага, але і веліч духу народа.

Па-чацвёртае, ваенны перыяд спрыяў развіццю пэўных літаратурных жанраў. Найбольшую папулярнасць набылі аператыўныя, мабільныя жанры: публіцыстычны артыкул, нарыс, фельетон, лірычны верш, паэма, апавяданне. Менавіта яны дазвалялі хутка адгукацца на падзеі на фронце і ў тыле.

Нарэшце, творчасць пісьменнікаў перыяду Вялікай Айчыннай вайны стала падмуркам для далейшага развіцця беларускай літаратуры. Ваенная тэма на доўгія дзесяцігоддзі стала адной з вядучых. На вопыце і традыцыях літаратуры ваенных гадоў вырасла цэлае пакаленне выдатных пісьменнікаў, такіх як Васіль Быкаў, Алесь Адамовіч, Іван Шамякін, якія па-новаму, глыбока і псіхалагічна асэнсоўвалі трагічны вопыт вайны.

Такім чынам, літаратура перыяду Вялікай Айчыннай вайны важная не толькі як мастацкая з'ява, але і як гістарычны дакумент эпохі, маральны арыенцір і невычэрпная крыніца для асэнсавання нацыянальнай гісторыі і характару.